เสียงของความคิด
ช่วงนี้ฝนตกทุกวันเลย แถมเดี๋ยวตกเดี๋ยวหยุดได้ทั้งวัน
เลยไม่มีโอกาสได้วิ่งตอนเย็นรอบซอยเหมือนเดือนก่อนๆ
อาทิตย์ที่ผ่านมาได้วิ่งแค่วันเดียวเอง
ระหว่างที่วิ่งๆไปก็เกิดได้ยินเสียงนกร้อง
วินาทีนั้นก็เกิดคำถามขึ้นกับตัวเองว่าปกติก็ใช้เวลาวิ่งครั้งละ 40-50 นาที แต่ทำไมกลับไม่ได้ยินหรือสังเกตเสียงธรรมชาติรอบๆตัวเลย…
แล้วก็ได้คำตอบว่า…
เพราะเสียงของความคิดมันกลบเสียงทุกอย่างรอบตัวไปหมด
วิ่งก็วิ่งอยู่คนเดียว ไม่ได้คุยกับใคร แต่ความคิดก็ไม่ได้หยุดคิด
คิดจนไม่ได้ยินเสียงรอบตัว
ไม่เพียงแค่นั้น
ความคิดทำให้เราไม่มีสติอยู่กับตัวอีก
ปล่อยให้เท้าวิ่งไปเหมือน auto-pilot
(นึกกลับไปสมัยฝึกเดินจงกรม ที่ต้องพยายามให้จิตอยู่กับปัจจุบัน พยายามให้รู้ตัวอยู่ตลอดเวลาว่ากำลังทำอะไรอยู่)
อ่านหนังสือมาก็เยอะ รู้ก็รู้ว่า ความคิดแบบคิดฟุ้งซ่านนั้นเป็นศัตรูกับ ความรู้สึกตัว หรือ สติ ซึ่งตัวเองก็ตั้งใจจะพยายามเจริญสติให้มากขึ้น
สรุปว่าวันนั้นเป็นการวิ่งที่มีประโยชน์มาก
เพราะทำให้เตือนสติให้ระวังใจไม่ให้ติดอยู่ในความคิด
รู้เท่าทันความคิด
แล้วจะมาเล่าให้ฟังว่าผลเป็นอย่างไรบ้าง… ^__^
เยี่ยมเลยค่ะ :)